Monday, 17 December 2012 15:17

Αφιέρωμα στον Αριστείδη Παγκρατίδη

Written by 
Rate this item
(0 votes)

(Eκτελεσθέντας στις 16 Φλεβάρη 1968 για την υπόθεση του "δράκου του Σέιχ Σου")

Το ιστορικό ενός δράκου...

 

Φλεβάρης 1959. Παιδιά από την κοινότητα του Αγίου Παύλου βρίσκουν στην άκρη του δάσους ένα ζευγάρι χτυπημένο και παρατημένο. Σώζονται μετά από μήνες σε κρίσιμη κατάσταση, καθώς το κρύο τους βοήθησε ως τραυματίες. Σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση ο δράστης, αφού εξουδετέρωσε τον άντρα, στράφηκε στη γυναίκα, τη χτύπησε στο κεφάλι και στη συνέχεια την κακοποίησε, ενώ αυτή ψυχορραγούσε. Λίγες μέρες αργότερα, τον Μάρτιο του 1959, ζευγάρι βρίσκεται με παρόμοιο τρόπο δολοφονημένο σ’ ένα χωράφι κοντά στο αεροδρόμιο της Μίκρας.

Η αστυνομία επικηρύσσει τον δράστη για 100.000 δραχμές, ποσό πολύ μεγάλο γαι την εποχή - περίπου όση η αξία ενός σπιτιού για μια μέση οικονομικά οικογένεια. Παράλληλα, ο εισαγγελέας απαγορεύει την αναδημοσίευση κάθε σχετικής είδησης για τη διευκόλυνση του ανακριτικού έργου.

Ένα περίπου μήνα αργότερα έχουμε νέα εμφάνιση του "Δράκου", αυτή τη φορά στο Δημοτικό νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Σκοτώνει υπάλληλο του ιδρύματος "Μελπομένη Πατρικίου". Αμέσως μετά προσπαθεί ανεπιτυχώς να δολοφονήσει αυτόπτη μάρτυρα, που εργάζεται ως νοσοκόμα εκεί και πρόλαβε να δει τον δράστη.

Στις 7 Δεκεμβρίου 1963, ο Παγκρατίδης σχολάει, όπως κάθε μέρα την ίδια ώρα από τη δουλειά του στο λούνα παρκ. Κατευθύνεται σε ταβέρνα δίπλα στα δικαστήρια. Καταλήγει να οδεύει τύφλα στο ορφανοτροφείο "Μ. Αλέξανδρος". Βρίσκει ένα ανοιχτό παράθυρο και μπαίνει μέσα. Ο Αριστείδης Παγκρατίδης θα πέσει ξερός στο πρώτο άδειο κρεβάτι που θα βρει μπροστά του. Προφανώς δημιουργείται πανικός από τα παδιά του ορφανοτροφείου. Ο Παγκρατίδης στο μεταξύ έχει προλάβει να διαφύγει. Στο δρόμο τρέχοντας έρχεται αντιμέτωπος μ' έναν εισπράκτορα λεωφορείου, ο οποίος τηλεφωνεί στο 100 και καταγγέλλει το περιστατικό. Φτάνει σπίτι του και κοιμάται αμέσως. Στις πέντε το πρωί συλλαμβάνεται και, παρουσία εισαγγελέα και αξιωματικών, οδηγείται ξανά στο ορφανοτροφείο. Εκεί ομολογεί....

Η ομολογία (ή "ομολογία")


Μια ολόκληρη τετραετία ο μανιακός, που σε διάστημα 42 ημερών σκότωσε τρεις ανθρώπους και τραυμάτισε άλλους τρεις, δε κατέστη δυνατόν να συλληφθεί παρ’ όλες τις προσπάθειες της αστυνομίας. Έτσι, στις 14 Δεκεμβρίου 1963 η αστυνομία ανακοινώνει επίσημα ότι ο συλληφθείς Αριστείδης Παγκρατίδης, 23 ετών, είναι ο "δράκος του Σέιχ Σου". Ο Αριστείδης Παγκρατίδης ''ομολόγησε'' μετά από δεκαεξάωρη υποχρεωτική ορθοστασία, δίπλα σε αναμμένη σόμπα πάνω στην οποία κατά διαστήματα έριχναν νερό, για να δημιουργούνται υδρατμοί.

Το κατάλληλο βιογραφικό για το σωστό προφίλ του "ανώμαλου"...


Ο Αριστείδης Παγκρατίδης γεννήθηκε το 1940 στον Λαγκαδά Θεσσαλονίκης. Ο πατέρας του, Χαράλαμπος Παγκρατίδης, λοχαγός του ελληνικού στρατού, δολοφονήθηκε από μέλη του ΕΛΑΣ. Έτσι, η μητέρα του πήρε τα τρία της παιδιά και εγκαταστάθηκαν σε κάτι παράγκες στη Θεσσαλονίκη. Φύγανε για την Αθήνα και εκεί η αδερφή του παντρεύτηκε, ενώ ο αδερφός του έμαθε την τέχνη του χρυσοχόου. Ο Αρίστος μένει με τη μητέρα του, η οποία εργαζόταν ως πλύστρα, και έτσι οι δρόμοι έγιναν γι’ αυτόν η μοναδική συντροφιά. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε κα εγκαταστάθηκαν στην Άνω Τούμπα, όπου ο Αρίστος έβγαλε και τη δευτέρα δημοτικού. Παράτησε το σχολείο και άρχισε να δουλεύει ως χαμάλης σε διάφορες δουλειές. Μπήκε στο αναμορφωτήριο για δύο χρόνια, επειδή είχε κλέψει ένα ποδήλατο και επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη το 1957. Το 1960 έφυγε για στρατιώτης, λιποτάκτησε όμως και το 1961 απολύθηκε από το στρατό λόγω ψυχοπάθειας.

Και έτσι κύλησε η ζωή του Αρίστου. Μέσα στην ψιλοπαρανομία, το χασίσι, τις εφήμερες δουλειές, τις τραγουδίστριες, τους τραβεστί, τις ταβέρνες, τις επαφές του με άντρες, την ανέχεια.

Δίκη


Ακόμη και ο εισαγγελέας Μιχαήλ Σγουρίτσας είχε πει: «Δεν μπορώ να είμαι βέβαιος για την ενοχή του. Γι’ αυτό προτείνω να του επιβληθεί όχι η θανατική ποινή αλλά η ποινή των ισόβιων δεσμών». Στο τέλος της διαδικασίας, ο εισαγγελέας ζήτησε να κηρυχθεί αναρμόδιο το δικαστήριο, επειδή «κύριος σκοπός ήταν η ανθρωποκτονία και κατά δεύτερο λόγο η ληστεία και η σεξουαλική ικανοποίηση» και να γίνει νέα δίκη από κακουργιοδικείο! Το δικαστήριο ήταν το Πενταμελές Εφετείο, καθώς και στις τρεις περιπτώσεις είχαν αφαιρεθεί χρήματα (ληστεία) από τα θύματα. Όπως αναφέρει ο εισαγγελέας πρωτοδικών στην πρότασή του για έκδοση βουλεύματος «ο Παγκρατίδης, ουδεμιάς τυχών επιμελείας και διαπαιδαγωγήσεως, ετράπη εις την οδόν της διαφθοράς αποκτήσας πολλάς ανωμαλίας χαρακτήρος και διαστροφάς ως κίναιδος προς χρηματισμόν, ενεργητικός ομοφυλόφιλος, ηδονοβλεψίας, κλέπτης, υπεξαιρέτης, πότης, λιποτάκτης και καταχραστής χασίς».

Το δικαστήριο απέρριψε την εισαγγελική πρόταση, δεν δέχτηκε κανένα ελαφρυντικό ούτε έδειξε ότι είχε την παραμικρή αμφιβολία και έκρινε τον Παγκρατίδη ένοχο κατά το κατηγορητήριο για τις τρεις δολοφονίες και τις υπόλοιπες πράξεις που «εξετελέσθησαν μετ’ ιδιαιτέρας σκληρότητος, χαρακτηριζόμεναι ως ιδιαζόντως ειδεχθείς και ο δράστης τούτων ως επικίνδυνος εις την δημοσίαν ασφάλειαν». Δηλαδή: Θάνατος!

Εστίασαν στην παιδική του ηλικία και στις σεξουαλικές του «διαστροφές» κι έτσι δημιούργησαν τον «Δράκο του Σέιχ Σου». Εδώ, αυτό που αξίζει να σημειωθεί για εκείνη την περίοδο, ήταν το γεγονός ότι κατέθεταν ανενόχλητοι στο δικαστήριο οι άντρες που ασελγούσαν πάνω του, επιφανείς δε, ήδη από την παδική ηλικία του Παγκρατίδη. Ανενόχλητοι και από την δικαστική εξουσία αλλά και από την υπόλοιπη κοινωνία που το βούλωνε είτε δε συμφωνούσε είτε επιδιδόταν σε ανάλογες πράξεις.

 

Όχι μόνο απέκρυψαν πολλά τεκμήρια των φόνων αλλά πολλά ούτε καν τα εξέτασαν, παρόλο που υποβλήθηκαν 13 αιτήσεις στο δικαστήριο από τον Παγκρατίδη για διάφορα θέματα (αποτυπώματα, αίμα, συγκεκριμένοι μάρτυρες, πιθανοί δράστες και άλλα...). Αντίθετα  απορρίφθηκαν όλες, αν και στις 5 από αυτές συμφωνούσε και ο εισαγγελέας...Δεν πάρθηκαν και δεν συγκρίθηκαν δακτυλικά αποτυπώματα, αίμα, τρίχες που βρέθηκαν στα σημεία των επιθέσεων με εκείνα του Παγκρατίδη. Μέσα σε αυτό το κλίμα ο κατηγορούμενος Παγκρατίδης αρνήθηκε να απολογηθεί.

Παρόλ' αυτά υπάρχουν βάσιμα στοιχεία για περισσότερους του ενός δράστες τουλάχιστον στη μία επίθεση, σύμφωνα με τις εφημερίδες Μακεδονία και Ελληνικός Βοράς. Επίσης, σύμφωνα με κατάθεση της νοσοκόμας στο δικαστήριο, δεν αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Παγκρατίδη το δράστη. Επιπλέον, οι πρώτες επιθέσεις του δράκου έγιναν, όταν ο Παγκρατίδης ήταν 19 ετών! Υπάρχουν όμως κι άλλες παρόμοιες επιθέσεις που δεν φορτώνονται στον Παγκρατίδη μιας και ξεκινούν απ' όταν ο ίδιος ήταν πολύ μικρότερος  ηλικιακά (10-12 χρ).

(Συμπληρωματικά και μόνο πρέπει να σημειωθεί ότι το 1971 συνελήφθη ένας 40χρονος για την επίθεση σε ζευγάρι, ο οποίος ομολόγησε σειρά ενεργειών στο Σέιχ Σου πριν από το ’59 και (κυρίως) μετά, χωρίς νεκρούς: μια απόπειρα ανθρωποκτονίας, τρεις ληστείες, δυο απόπειρες, δυο κλοπές, δυο απόπειρες βιασμού...)

Η δίκη αποδείχθηκε φιάσκο. Οι συνήγοροι του Παγκρατίδη παρά τις ηρωικές τους προσπάθειες  εξαναγκάζονται τελικά σε παραίτηση από τις αυξανόμενες πιέσεις, που δέχονται από τις δικαστικές και πολιτικές αρχές.. Ο Παγκρατίδης αρνείται τους νέους δικηγόρους, που του δίνει το δικαστήριο για την υπεράσπισή του. Οι εφημερίδες σχολιάζουν τα γεγονότα και αρκετές φορές τα επικρίνουν. Την ίδια στιγμή οι γυναίκες που συμμετέχουν στο ακροατήριο της δίκης ξεσπούν σε λυγμούς, όταν ανακοινώνεται η καταδικαστική απόφαση.

Εκτέλεση και κηδεία

Στις 16/2 του 1968, εννέα χρόνια μετά τη διάπραξη των εγκλημάτων και δύο από την καταδίκη του σε θάνατο, ο Αριστείδης Παγκρατίδης εκτελέσθηκε. Όλες οι εφημερίδες της εποχής αναφέρονται στην ψυχραιμία και στη διάθεσή του να ξεκαθαρίσει σε όσους τον πλησίαζαν ότι ήταν αθώος.

Σε κάποια στιγμή πριν την εκτέλεσή του είπε: «Σκέφτομαι τη μάνα μου. Η καημένη θα 'ρθεί την Κυριακή …..όπως κάθε φορά, αλλά δε θα με βρει εδώ». Απέναντι από το εκτελεστικό απόσπασμα φωνάζει ότι είναι αθώος και ζητάει να του κλείσουν τα μάτια. Αμέσως μετά κάνει παράκληση στους εκτελεστές του να τον σκοπεύσουν καλά…«να μη τυραννιστώ». Μέσα στο χάραμα ακούγεται το παράγγελμα πυρ και ο Παγκρατίδης φωνάζει: «Μανούλα μου είμαι αθώος».

Κατά τον ενταφιασμό του δεν παρευρέθηκε κανείς από τους συγγενείς του. Το βράδυ διαμαρτυρήθηκαν ο αδελφός του, Παγκράτης και η νύφη του στις τοπικές εφημερίδες. Δεν ειδοποιήθηκαν από τις αρμόδιες αρχές. Μόνοι τους το απόγευμα πήγαν στην Εξοχή κι έκαναν τρισάγιο στο τάφο του.

35 χρόνια μετά


Ο φωτορεπόρτερ Γιάννης Κυριακίδης, ο μόνος που κατάφερε ν’ απαθανατίσει τον Παγκρατίδη στις τελευταίες του ώρες πίσω από τη πλάτη ενός δημοσιογράφου, μιλάει για την εποχή.


«Ύστερα ήταν κι εκείνες οι αθεόφοβες υπεύθυνες του αναμορφωτηρίου, που ψευδομαρτύρησαν και έβαλαν και τα παιδάκια να πουν ψέματα…» [...]

«Θυμάμαι τον παπά που τον εξομολόγησε λίγο πριν την εκτέλεση. Έπεσε στην αγκαλιά μου κι έκλαιγε. Τόσο σίγουρος ήταν για την αθωότητά του Αριστείδη. Κάθε φορά που τον προέτρεπε να εξομολογηθεί εκείνος του απαντούσε κλαίγοντας: «Είμαι πούστης, έκλεψα, ζητιάνεψα, όμως δε σκότωσα.»

«Για μένα όμως, εκεί που βεβαιώθηκα για την αθωότητά του, ήταν κατά την τραγική στιγμή της καταδίκης του. Έχω ακόμα μπροστά μου την εικόνα του. Στο άκουσμα της θανατικής του ποινής, σήκωσε τα χέρια του απελπισμένος και μούγγρισε σαν άγριο θηρίο. Ανατρίχιασα, όταν τον άκουσα να φωνάζει με όλες τις φλέβες πεταγμένες στο πρόσωπό του «ΕΙΜΑΙ ΑΘΩΟΣ». Σείστηκε το δικαστήριο. Εκείνη την ώρα, η επαγγελματική μου εμπειρία και η διαίσθησή μου, μ’ έπεισαν ότι αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν ο δολοφόνος.»

«Είναι όμως και κάτι άλλο. Μετά τα γεγονότα, ήρθε μια μέρα ξαφνικά στο γραφείο μου ο διοικητής της εγκληματολογικής υπηρεσίας. Του πρόσφερα καφέ. Φαινόταν προβληματισμένος και ανήσυχος. Έκτοτε ξανάρθε πολλές φορές. Μου φάνηκε περίεργο. Μια μέρα δεν άντεξε και τον έπιασαν τα κλάματα. ''Κοντεύω να σκάσω'' μου είπε. ''Το χω βάρος στη ψυχή μου. Εγώ έκανα την έρευνα. Οι πέτρες, τα δακτυλικά αποτυπώματα και τα λοιπά στοιχεία, δεν έχουν καμία σχέση με τον Παγκρατίδη''. Του λέω δώσε μου στοιχεία και αναλαμβάνω την ευθύνη εγώ. Μου απάντησε ότι τον απειλούσαν με τη ζωή της κόρης του και δε τολμούσε φοβόταν. Πέθανε πριν πέντε χρόνια και πήρε το μυστικό μαζί του.»

«Πιθανότατα ναι πρέπει να βρίσκονται στη ζωή κι έχουν σίγουρα μεγάλη οικονομική ή άλλη ισχύ αλλιώς δε θα υπήρχε ακόμη τόσος φόβος. Για μένα ο Αριστείδης Παγκρατίδης, καταλήγει ο κύριος Κυριακίδης, είναι 1000% αθώος. Θέλω να το ξεκαθαρίσω αυτό, για να έχω ήσυχη τη συνείδησή μου. Είμαι 80 ετών και δε θέλω να φύγω, όπως ο ταγματάρχης, που έμεινε με το βάρος στην ψυχή του παίρνοντας το μυστικό μαζί του»

Eδώ πάνω στο θέμα αξίζει να παραθέσουμε απόσπασμα απ' τη συνέντευξη (εφημερίδα "ελευθεροτυπία", Ιανουάριος 2011) του συγγραφέα Θωμά Κοροβίνη (έργο του «Ο γύρος του θανάτου»): 

«Αυτός ο μάρτυρας κατηγορίας που θεωρούσε όσους έπιναν, τομάρια, του απέσπασε διά της βίας όπως διαπιστώθηκε εκ των υστέρων, και την ομολογία των εγκλημάτων. Η επιστήμη θεωρούσε το '50 την ομοφυλοφιλία ανωμαλία της φύσης. Δεν αντέδρασε όμως κανείς στην αίθουσα, όταν έγινε γνωστό ότι αυτό το παιδί βιάστηκε, για να φάει ένα πιάτο φασολάδα. Λέγανε, απλώς, ότι ήταν ένα αμαρτωλό, ελεεινό τομάρι, που πουλούσε το κορμί του, άρα "τα ήθελε". Οταν ένας μάρτυρας είπε ότι ασελγούσε στον ανήλικο Παγκρατίδη, κανένας από τους δικαστές δεν αντέδρασε. Και η κοινωνία στιγμάτιζε το παιδί που βιάστηκε και όχι όσους το βίασαν. Τρέχουν και κάνουν το σταυρό τους στην εκκλησία, αλλά στα φώτα των δικαστηρίων, των εφημερίδων και της κοινωνίας δεν μιλάνε. Ήταν και εποχές δύσκολες, βέβαια. Φοβόντουσαν να πουν ότι είναι φτωχοί, για να μην τους θεωρήσουν κομμουνιστές».

Γιατί ασχολούμαστε με τον Παγκρατίδη τόσες δεκαετίες μετά ;


O Παγκρατίδης είναι κομμάτι μιας ιστορίας που θα πρέπει να θυμόμαστε και όχι να αγνοούμε. Είναι μια ιστορία του λεγόμενου περιθωρίου, που έχει το δικό του χώρο (με τη μορφή των υποτιθέμενων γκέτο για παράδειγμα), τη δικιά του φήμη αλλά και τη δικιά του δύναμη. Η φήμη του περιθωρίου και των τρομακτικών ιστοριών γύρω από αυτό, είναι εκείνη που έχει την ίδια ρίζα με τις φρικαλεότητες που αναπαράγουμε όλοι μας καθημερινά. Είτε με την βαρβαρότητα του ατομικισμού (καμιά φορά απλά της καλοπέρασης και της ευκολίας) είτε με το να υποδυόμαστε τον καθωσπρέπει γείτονα. Όμως, η βασική διαφορά ανάμεσα στους καθωσπρέπει με τους "ελεεινούς" του περιθωρίου είναι ότι το εγκλημα των τελευταίων είναι φτηνό, μη οργανωμένο και έχει σκοπό τις συντριπτικά περισσότερες φορές την κάλυψη των βασικών αναγκών. Ενώ από την άλλη, το οργανωμένο (έγκλημα) είναι κατά βάση των άλλων. Και γι αυτό δεν είναι τυχαίο ότι όλοι μας λέμε ότι η ιστορία γράφεται από τους νικητές, αλλά ξεχνάμε ότι το έγκλημα το ορίζουν επίσης οι νικητές. Γι' αυτό και εξηγείται αυτή η ρατσιστική συμπεριφορά μαζικών κομματιών της κοινωνίας με ποικίλους τρόπους ενάντια στους πάμπτωχους μετανάστες για παράδειγμα. Όχι, φυσικά αντιστεκόμενοι σε αυτό που τους συμβαίνει, με σκοπό να απλώσουμε το χέρι της αλληλεγγύης από κοινωνικοταξική σκοπιά, αλλά με απέχθεια ενάντια στο ίδιο το πρόσωπο γι' αυτό που του συμβαίνει. Πάνω σε αυτό ο Κλωντ Λέβι Στρως στο βιβλίο φυλή και ιστορία στο κεφάλαιο του εθνοκεντρισμού δηλώνει ότι:

 

 «[...]Αυτή η νοοτροπία, στο όνομα της οποίας αποβάλουμε τους «άγριους» (ή όσους επιλέξαμε να θεωρούμε τέτοιους) εκτός ανθρωπότητας, είναι ακριβώς η πιο τυπική και η πιο χαρακτηριστική νοοτροπία των ίδιων των αγρίων.»


Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι τα μεσαία ψάρια είναι αυτά που γεμίζουν τα δίχτυα των φυλακών, ενώ τα μεγάλα είναι εκείνα που τα σκίζουν. Γι' αυτό και κανένας σχεδόν μέσα (στη φυλακή) δε βρίσκεται για πραγματικά οργανωμένο έγκλημα μιας και αυτό θα ήταν κατά βάση αντιφατικό, αφού δεν υπάρχει πιο οργανωμένο έγκλημα από εκείνο της κυβέρνησης ανθρώπου από άνθρωπο.

Επιστρέφοντας όμως στην υπόθεση Παγκρατίδη, αυτό που πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι κάποιος όρισε το περιθώριο με πολλούς και συγκεκριμένους όρους. Το περιθώριο ήταν αυτό που έμπαινε στα γκουλάκ, αυτό που έμπαινε στα ψυχιατρεία που γέννησαν την «πολιτισμένη» φυλακή ή ακριβέστερα τα σωφρονιστικά ιδρύματα. Ο καθωσπρέπει πολιτισμός που ανά καιρούς τροφοδοτείται κύριως με τον αντίποδα, την αναθεματισμένη βαρβαρότητα, εκείνη των ψυχικά αρρώστων, των τραβεστί, των πρεζονιών, των πούστηδων, των πουτάνων, των αναρχοάπλυτων, των κομμουνιστοσυμμοριτών και τόσων άλλων. Όλες οι προηγούμενες ομάδες ατόμων είναι αυτές που έχουν γεννήσει μαζί με άλλες πάντα, ακόμα και επαναστάσεις. Και στον αντίποδα πάντα, ο κυρίαρχος πολιτισμός με τους εκλεγμένους δημοκρακτικά βουλευτές που έχουν άσυλο για κάθε είδους έγκλημα, τους κύριους γενικούς γραμματείς υπουργείων που χαριετίζονται με τις υπαλλήλους, τις μίζες, τα ποσά και τα πάρτυ με παιδόφιλους, που δεν γίνονται μόνο, όταν καλεί ο Ιταλός Πρωθυπουργός.

 

Χαρακτηριστική σκηνή στη δίκη του Παγκρατίδη είναι, όταν καταθέτει επιφανής άνδρας που παραδέχεται ότι ασελγούσε πάνω στον Παγκρατίδη απ' όταν ήταν παιδί και πέρασε απαρατήρητο μιας και ήταν στην καθωσπρέπει πτέρυγα και ταυτόχρονα νομιμοποιημένος στη συνείδηση όλων. Έτσι, έρχεται ο Παγκρατίδης, ο ψυχικά ανώμαλος, το μίασμα, να σώσει την κατάσταση. Διαδίδεται ένας πανικός και βγαίνουν οι αγγελίες για την εύρεση αποδοπομπιαίου τράγου. Ο φωτορεπόρτερ Γιάννης Κυριακίδης, ο οποίος κατάφερε ν’ απαθανατίσει τον Παγκρατίδη στις τελευταίες του ώρες αναφέρει:

«..Εκείνο το καιρό λόγω του ότι τα εγκλήματα γίναν το ένα πίσω απ' το άλλο, η αγορά είχε νεκρώσει. Όλα τα καταστήματα στο κέντρο της πόλης επί ένα μήνα είχαν μείνει κλειστά και στο δρόμο δε περπατούσε ψυχή. Όπως καταλαβαίνεις είχε δημιουργηθεί οικονομικό θέμα. Οι εντολές είχαν έρθει άνωθεν και εκείνος ο άτιμος υπομοίραρχος που ήθελε να πάρει κι άλλα γαλόνια κατέστρεψε τον καημένο τον Παγκρατίδη. Τον βασάνιζε και τον έβαζε να ομολογήσει με το ζόρι...».

 

Έτσι βλέπουμε ότι το κράτος αρπάζει την ευκαρία και βρίσκει τη λύση στην τρομοκρατία που έχει ασκήσει για τον άδικο χαμό τεσσάρων ανθρώπων από το χέρι τουλάχιστον ενός όντως διαταραγμένου. Με αυτό τον τρόπο κυριαρχεί το αίτημα για περισσότερο κράτος. Όλα τα φώτα λοιπόν στο μέγιστο έγκλημα σε αυτήν την κοινωνία στο πρόσωπο του Παγκρατίδη για το έτος 1968 και φυσικά σε κανένα ΕΑΤ-ΕΣΑ στην οδό Μπουμπουλίνας ή στους υπέθυνους για τα εργατικά ατυχήματα που είχαμε από τότε μέχρι σήμερα και που θα έχουμε δυστυχώς στο μέλλον.

 

Τέλος, ως ομάδα "ενάντια στην λήθη" θεωρούμε ότι ένα τέτοιο αφιέρωμα δεν θα μπορούσε να γίνει από τις εκπομπές που μιλάνε για τους ακραίους βασανιστές της επταετίας και την πιθανή μη ενοχή του Παγκρατίδη (άσχετα που εμείς ειδικά δεν μπορούμε να στηρίξουμε τη μια ή την άλλη εκδοχή). Από την άλλη ωστόσο, δεν μπορουμε να ξεχάσουμε σήμερα τον υποτιθέμενο λόγο φυλάκισης της πλειοψηφίας τόσων ανθρώπων στις φυλακές ούτε όμως τους επιφανείς βασανιστές/βιαστές που κυκλοφορούν καμαρωτοί σαν τα πρώτα κοκόρια του χωριού μας.

Read 8325 times Last modified on Thursday, 28 March 2013 17:20